ဖ႐ိုဖရဲ စိတ္ကူးေတြကုိ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ခ်ေရးၾကည့္ထားတာပါ…

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေျပာဆုိစရာ စကားမရွိသလုိ ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိၾက၏ ။
ေနေရာင္ျခည္သည္ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ ေထာင့္ခ်ိဳးေပၚတြင္ ေၾကာင္ေပါက္စေလးတစ္ေကာင္လုိ ႏူးညံ့စြာ ေခြအိပ္ေန၏ ။ ပန္းပြင့္ေတြက အျပာေရာင္ အိပ္မက္မ်ားကုိ မက္ေနၾကသည္။ ရင္အုပ္နီနီႏွင့္ ငွက္ကေလးမ်ားက အိမ္ေခါင္မိုး တံစက္ျမိတ္စြန္းတြင္ ျငိမ္သက္စြာ ခိုနားေနၾက၏ ။
အတန္ၾကာမွ ကြ်န္ေတာ္က…
” ဒါဆုိ… ငါ တကယ္ခ်စ္တဲ့သူဟာ ဘယ္သူလဲဆုိတာ ေျပာျပရမလား”
” ဟင့္အင္း… မေျပာနဲ႔”
သူမက စုတ္တံကုိ အနီးရွိ ေရခြက္ထဲသုိ႔ ပစ္ခ်လိုက္ရင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ ခ်က္ခ်င္းေျဖသည္။ ကြ်န္ေတာ္က…
” အဲဒါဆုိ… နင္ေျပာမွာလား”
“ဟင့္အင္း”
ၾကည့္စမ္း… ေခြးစုတ္မ ။ အူသလုိ ေၾကာင္သလုိလုိ လုပ္ေနျပန္ျပီ ။ ကြ်န္ေတာ္ သူမ၏ ေနာက္ေက်ာဘက္မွ ေန၍ခါးဆစ္ရိုးသုိ႔ ဖေနာင့္ျဖင့္ အားရပါးရ ေဆာင့္ကန္ပစ္လုိက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာ၏ ။ ကဲ … ေျပာစမ္းပါဦးကြယ္ ၊ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အေျဖသိေနတဲ့ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ကို ငါတုိ႔ ဘာလုိ႔မ်ား ပေဟဠိ၀ွက္ေနၾကတာလဲ ။ ကြ်န္ေတာ္က စိတ္တုိတုိျဖင့္
“ဟဲ့ လဒမရဲ႕ ၊ ဒါဆုိ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာလဲ”
ကြ်န္ေတာ့္ ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူမ ရွက္သြားလိမ့္မည္ ( သုိ႔မဟုတ္ ) တစ္စံုတစ္ရာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ ဟု ေအာက္ေမ့ထားခဲ့ရာ သည္တစ္ၾကိမ္တြင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အေတြးက လြဲေခ်ာ္သြားျပန္ပါသည္။
သူမက ေအးေအးေဆးေဆးပင္ လက္ကုိ အ၀တ္စတစ္ခုျဖင့္ သုတ္ရင္း…။
“ေနဦး …. မင္းညီ ၊ ငါ နင့္ကုိ လက္ေဆာင္ေပးစရာ ရွိတယ္ ၊ အဲဒါကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာလဲဆုိတာ ရွင္းသြားလိမ့္မယ္”
သူမ အခန္းထဲ ၀င္သြားျပီး ျပန္ထြက္လာေသာ အခါ လက္ထဲတြင္ တစ္ထြာခန္႔အျမင့္ရွိေသာ စဥ္႔အိုးေသးေသးေလး တစ္လံုး ပါလာသည္ ။
စဥ္႔အိုးကေလး၏ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ဘာမွ ျခယ္သထားျခင္း မရွိ။
ပကတိ ေျပာင္ေခ်ာ။
ေစ်းဆုိင္ေတြ ၊ အိမ္ေတြမွာ သံုးေလ့ရွိေသာ ရာ၀င္အုိးပံုစံအတုိင္း အရြယ္အစားကို ေသးေသးေလးခ်ံဳ႕ထားသည့္ အိုးငယ္ကေလးမွ်သာ ျဖစ္၏ ။ ဘာမွ မထူးျခားပါ ။
“ေရာ့ …”
ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲသုိ႔ စဥ္႔အိုးေပါက္စကေလးကို ထည့္ေပးရင္း သူမက ေျပာသည္။
“နင့္အတြက္ လက္ေဆာင္ေပါ့ဟာ ၊ နင္စာေရးတဲ့ စားပြဲေပၚမွာ ဒီအိုးေလးကုိ တင္ထားေပါ့”
“အင္း ၊ ေကာင္းသားပဲ ၊ ခဲတံတုိ႔ ၊ ေဘာပင္တုိ႔ ထည့္လုိ႔ရတာေပါ့”
“မဟုတ္ဘူး … မငး္ညီ ၊ မဟုတ္ဘူး … မဟုတ္ဘူး”
သူမက ခ်က္ခ်င္းပင္ ခါးခါးသီးသီး ကန္႔ကြက္၏ ။
“အဲဒီ … စဥ္႔အိုးထဲကုိ ဘာမွ မထည့္နဲ႔”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဟ”
“အဲဒီအထဲကုိ ေဘာပင္ေတြ ၊ ခဲတံေတြထည့္လုိက္ရင္ ဒါဟာ စာေရးကိရိယာ ထည့္တဲ့ခြက္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ။ အဲဒီထဲကုိ ပန္းေတြ ထည့္လိုက္ရင္ စားပြဲတင္ပန္းအုိး ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ။ ေရေတြ ထည့္လုိက္ရင္ ေရအိုးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္”
“အဲဒီေတာ့…”
“ငါ နင့္ကုိ ေပးတာ စာေရးကိရိယာ ထည့္တဲ့ ခြက္လည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေရအုိးလည္း မဟုတ္ဘူး ၊ စားပြဲတင္ပန္းအုိးလညး္ မဟုတ္ဘူး ။
နင့္ကုိ ေပးတာ စဥ္႔အုိး …။ အဲဒီ … စဥ္႔အုိးကေလးကုိ စဥ္႔အိုးကေလးအျဖစ္နဲ႔ပဲ သူဟာသူ အလြတ္အတုိင္း ထားလုိက္ပါ မင္းညီရယ္ ၊ အထဲကုိ ဘာမွ သြားမထည့္လုိက္ပါနဲ႔”
ေကာင္းကင္၏ အနက္ေရာင္တံခါးမ်ားသည္ ဟင္းလင္းပြင့္ေနၾက၏ ။ အသိုက္မဲ့ေသာ ငွက္ေတြ မုန္တိုင္းထဲတြင္ ေနရာယူေနၾကသည္။ ဘ၀ဆုိသည္မွာ အပိတ္လား ၊ အပြင့္လား ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ စဥ္းစားၾကရပါမည္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မည္သည့္ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ထည့္ေလွာင္ခဲ့ၾကပါသလဲ။
သူမက ေမးသည္။
“ဒါဆုိ … ငါတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က ဘာလဲဆုိတာ နင္ … သေဘာေပါက္ျပီလား မင္းညီ”
“ေအး … ငါသိျပီ ထင္တာပဲ”
ကြ်န္ေတာ္က စဥ္းစဥ္းစားစား ေျဖလုိက္၏ ။ သူမက …
” ဒါျဖင့္ ဘာလဲ”
” ငါတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က… စဥ္႔အုိးေလ”
” နင့္ၾကီးေဒၚ စဥ္႔အိုးလား ငတံုးရဲ႕”
သူမက တအားေဆာင့္လုိက္ရာ ကြ်န္ေတာ့္ညိဳသက်ည္းကုိ ေဒါက္ခနဲ တည့္တည့္…

မင္းခိုက္စိုးစန္ ရဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ နာမီးဆစ္ (namesis) မွ

အေမဆုိတာ ရင္ထဲအျမဲ ရွိေနသူေတြ အတြက္ အေမေန႔ဆုိတာ တျခားေန႔ေတြနဲ႔ မျခား တူတူပါပဲ…. ဒါေပမယ့္ ဒီျပာသိုလျပည့္ေန႔ကုိ အေမေန႔ဆိုျပီး သတ္မွတ္လိုက္တဲ့အခါ အေမ့ကုိ တျခားေန႔ေတြထက္ ပုိျပီး အေလးအနက္ ျပဳမိပါတယ္…. ကုိယ္တိုင္တင္ မဟုတ္ဘဲ တျခား သတိမထားမိသူေတြကုိလည္း ေျပာျပ သတိေပးျဖစ္ပါတယ္ …. အေမေန႔မွာ အေမနဲ႔ပတ္သက္ျပီး တစ္ခုခု ေရးခ်င္ပါတယ္ …. ဒါေပမယ့္ ေရးႏုိင္စြမ္းမရွိလုိ႔ အေမနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စုလုိ႔ရသမွ် သီခ်င္းေလးေတြကုိပဲ အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လုိက္တာပါ….

၁)   ေကာင္းကင္ေမေမ

၂)   အေမ့ရဲ႕ ဆႏၵ

၃)   ျမင့္မိုရ္ထက္ျမင့္ေသာ

၄)

သားထုတ္ဂူ မွ ပခုကၠဴ

ပခန္းအုတ္ကူ မွ ပခုကၠဴ

မိုးထက္အိမ္